مدارس ارفک

چال‌شاهین، نامی برگرفته از پرنده‌ای تیزپرواز و آزاد است؛ پرنده‌ای که لانه‌اش را بر بلندترین و صعب‌العبورترین قله‌ها می‌سازد. این روستا نیز همچون نامش، در ارتفاعات دوردست و زیبای لوداب جای گرفته است. راه رسیدن به آن آسان نیست؛ باید جاده‌ای سنگلاخی و پرپیچ‌وخم را پشت سر گذاشت که تنها هفت کیلومتر آن گاهی نزدیک به یک ساعت زمان می‌برد.

مردمان چال‌شاهین، در طول تاریخ سختی‌های فراوانی را پشت سر گذاشته‌اند. سرمای سوزان زمستان و روزهای برفگیر هرگز نتوانسته روحیه و استقامت آنان را از بین ببرد. حتی زمانی که روزها امکان خروج از روستا وجود ندارد، مهربانی و مهمان‌نوازی‌شان زبانزد خاص و عام است.

این روستا روزگاری سرشار از باغات و گل‌های محمدی بود، اما امروز با مشکل کم‌آبی روبه‌روست. چشمه اصلی چال‌شاهین که بیش از یک قرن حیات‌بخش مردم بود، خشکیده و کام روستا نیز با آن خشک شد. با وجود این، امید و زندگی همچنان در دل مردم جاری است.

مدرسه در چال‌شاهین تنها یک محل آموزش نیست؛ کانون اجتماعی، فرهنگی و حتی درمانی روستاست. بسیاری از نشست‌ها و فعالیت‌ها در همین مدرسه برگزار می‌شود، چرا که مردم برای رسیدن به درمانگاه یا تهیه مایحتاج روزانه باید مسیر طولانی و دشواری را طی کنند تا به نزدیک‌ترین مرکز خدماتی برسند و دوباره به روستا بازگردند.

اما کودکان این دیار هنوز آن‌گونه که باید، تجربه‌ی واقعی «مدرسه» را نداشته‌اند. آن‌ها آرزو دارند اتاقی روشن با نیمکت‌های ساده داشته باشند؛ تخته‌ای که روی آن کلمات زندگی نوشته شود و پنجره‌ای که رو به فردایی روشن باز شود.

ما در « ارفک» وقتی قدم به این روستا گذاشتیم، به جای صدای زنگ مدرسه، قدم‌های خسته کودکان در مسیر سنگلاخی را شنیدیم. همان‌جا بود که تصمیم گرفتیم با همراهی مهر،بانان، مدرسه‌ای بسازیم تا پرنده‌های کوچک چال‌شاهین هم بال پرواز داشته باشند؛ مدرسه‌ای که نه تنها چهاردیواری و تخته‌سیاه، بلکه خانه‌ای برای رویاها و آینده‌ی روشن فرزندان این سرزمین باشد.